Verhuisd!

Het is weer lang stil geweest aan mijn zijde! Sinds mijn vorige update is er weer heel wat te melden.

Naar een nieuw adres

Na mijn transplantatie vorig jaar ben ik bij mijn ouders gaan wonen omdat ik tijdens mijn opname de huur van mijn toenmalige appartement op moest zeggen aangezien mijn inkomen wegviel. Nadat ik in maart dit jaar een baan vond kwam er gelukkig weer financiële ruimte om op zoek te gaan naar eigen woonruimte. Ondertussen heb ik een appartementje pal in het centrum van Apeldoorn gevonden. Nog geen 100 meter lopen en ik zit in de Oranjerie, het grootste overdekte winkelcentrum midden in het centrum.

Voor de liefhebbers, mijn nieuwe adres is: Rustenburgstraat 64, 7311 JC Apeldoorn. Mijn telefoon is ongewijzigd 055-5410700 en 06-22546642 gebleven.

Het huurcontract is ingegaan per 1 juli. Toch ben ik uiteindelijk pas per 1 oktober verhuisd. Ik heb ruim drie maanden nodig gehad om (in de vrije avonduren en weekenden) de woning geheel naar eigen inzicht op te knappen. Het zag er wat uitgeleefd uit toen ik voor het eerst ging kijken. Bijgaand een paar fotootjes van hoe het was en hoe het is geworden vlak voor de definitieve inrichting.

Werkhoek + keuken

Woonkamer

Slaapkamer

Zoals je ziet heb ik gebruik gemaakt van de kleuren paars, geel, zwart, wit en grijs. De oorspronkelijke kleuren groen, bruin en nicotine(!)geel zijn niet meer terug te vinden. Voor het eerst heb ik eens geen hulp nodig gehad bij de voorbereidingen voor een verhuizing. In het verleden werd daar de ‘vaste’ verhuisploeg voor ingeschakeld. Sorry mensen, dat ik jullie deze keer niet nodig had! :-)) Het was heerlijk om zelf al het schuur-, schilder- en behangwerk te kunnen doen. Werkelijk elke vierkante centimeter heb ik onderhanden gehad waardoor het echt ‘mijn’ huisje geworden is.

Ondertussen heb ik natuurlijk ook kennis gemaakt met een groot deel van de flatbewoners waaronder een zwarte poes die hier zo af en toe even uit komt rusten.

De inrichting

Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis heb ik een deel van mijn inboedel aan mijn voormalige vriendin meegegeven en is de rest opgeslagen bij mijn ouders en mijn broer en schoonzus. Een groot deel van de opgeslagen spullen is nu natuurlijk weer gebruikt voor de inrichting. Toch dienden ook heel wat spulletjes nieuw aangeschaft te worden. Keukenapparatuur had ik al helemaal niet meer en ook een bankstel ontbrak. De plaatselijke middenstand heeft er zijn voordeel mee gedaan! Mmm, mijn banksaldo kwam wel diep in de min, maar goed; er zijn nog steeds een aantal zakelijke debiteuren en privé personen die met een (te) grote onregelmatigheid hun schulden aan me aflossen. Op termijn komt het wel weer goed. Het wordt overigens weer eens tijd om wat aanmaningen te versturen…..

De gezondheid

Hoe het met me gaat? Nou eigenlijk voel ik me perfect op wat vermoeidheid na. Mogelijk een nasleep van de verhuizing of speelt het Epstein-Barr virus een grote rol? Wat dit laatste betreft zijn er wel wat ontwikkelingen die wat minder positief zijn. Met de donorlongen heb ik ook het EBV virus ontvangen. Dit is de laatste tijd nogal actief geworden. De gemeten waarde in het bloed kwam in een ‘gevaren’ zone. De normale waarde was bij mij steeds onder de 30 (ik weet niet meer waar het in uitgedrukt wordt). Het steeg echter langzamerhand tot in de range van 500 tot 1000, het niveau waarop een (gezond) persoon een hoog risico loopt ziek te worden. Aanpassingen in medicatie hadden in eerste instantie geen effect. Toen de gemeten waarde uiteindelijk ruim boven de 1.200 uitkwam zijn er voor de zekerheid wat extra onderzoeken uitgevoerd. Het EBV virus kan niet alleen tot de ziekte van Pfeiffer leiden maar ook tot Lymfeklier kanker. Ik heb daarom in de afgelopen maand een echo, CT-scan alsmede een PET-scan gehad om te onderzoeken wat het effect van de hoge EBV waarde op me was. Gelukkig is er niets bijzonders uitgekomen. Toch blijf ik goed onder controle, ik volg natuurlijk niet graag het voorbeeld van Marika.

De anti-afstotingsmedicatie is verlaagd om mijn weerstand te vergroten. Het risico op afstoting van de longen neemt daarmee toe maar tevens heeft mijn lichaam wat meer ‘kracht’ om het EBV virus te weerstaan. Ik gebruik nu nog twee keer per dag 2 mg Prograf (was 3 mg) en één keer per dag 7,5 mg Prednisolon (was 10 mg). De Cellcept is volledig gestopt.

Mijn stem

Zoals al eerder beschreven is mijn stem niet zodanig dat ik een hoge kans maak om ook maar door de eerste selectie van Idols heen te komen. Nu de transplantatie ruim een jaar geleden heeft plaatsgevonden en er geen verbetering in mijn stem meer optreed wordt er nu gekeken of er operatief ingegrepen kan worden. Ik heb een gesprek hierover gehad bij één van de KNO artsen in het UMC. Voorgesteld wordt mij voor te dragen voor een ingreep die slechts door twee artsen in Nederland wordt uitgevoerd. Ik wacht nu op een oproep voor een gesprek met één van deze artsen (in Amersfoort). Idols, here i come!

Mijn conditie

Er is nog steeds progressie in mijn conditie waar te nemen. Hoewel dit langzaam gaat red ik het nu om me 30 minuten joggend in de vaart der volkeren voort te bewegen. En ach, af en toe een sprintje van 11 kilometer per uur er tussendoor is ook nog mogelijk. Met een beetje goede wil loop ik over een aantal maanden de Midwinter marathon van Apeldoorn (maar dan de aangepaste versie van 8 kilometer). Als training ben ik voor het eerst ook eens buiten gaan joggen. Het is natuurlijk wel even anders dan in de fysiotherapiepraktijk. De natuurlijke airconditioning is in deze maanden wat minder prettig. Maar ach, met flink doorlopen wordt ik vanzelf warm. Daarnaast leidt het in de buitenlucht lopen ook flink af. De afleiding op de loopband van de fysiotherapie gaat niet veel verder dan de verspringende cijfertjes op het bedieningspaneel en de aanwezigheid van een bijzonder interessante jonge dame.

Om nog wat meer aan de conditie te kunnen doen ben ik sinds enkele weken actief bij de Pellikaan Health & Racquet Club. Naast de training bij de fysiotherapie op dinsdag en donderdag wordt vanaf nu op de woensdag en zaterdag een extra conditietraining bij de ‘Pellikaan’ uitgevoerd.

Overigens is de extra training ook wel gewenst wil ik volgend jaar nog een medaille kunnen behalen bij de Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden in Frankrijk.

De geboorte van ….

Bijna een jaar geleden schreef ik dat mijn Uzbekistaanse 'zus' en haar echtgenoot een kleintje verwachtten. Ondertussen is het wonder geschied, Carolina is geboren! Zie http://www.nastya.nl/.

Het overlijden van ….

De maanden dat ik wachtte in het ziekenhuis op mijn transplantatie verbleef naast mij een zekere mevrouw Kreugel. Niet al te lang na mij heeft zij ook een longtransplantatie mogen ondergaan. Kort geleden kreeg ik helaas het bericht dat zij nu overleden is. Het maakt toch weer eens duidelijk dat de ‘houdbaarheid’ van het leven na een transplantatie beperkt ‘rekbaar’ is. Voor een ieder die haar kende, sterkte!

Werk en studie

In maart dit jaar ben ik als systeembeheerder gaan werken bij OneSolution in Apeldoorn. Hoewel toen de bedoeling was om in eerste instantie part-time te starten en dit op te bouwen naar 40 uur per week lijkt het precies omgekeerd te verlopen. Vanaf het begin heb ik gelijk volle werkweken gemaakt. Ik heb echter nu afgesproken dat ik een dag in de week minder ga werken. Dit ook omdat er naast het werk verwacht wordt dat ik nog wat aan studie doe. Ondertussen heb ik al wel een drietal examens gehaald maar er liggen nog een aantal op me te wachten. Aangezien ik ‘leven’ belangrijker vind dan werken of studeren voel ik er weinig voor om hier mijn spaarzame vrije avonden of weekenden aan te besteden. Dus vanaf november heb ik één dagje in de week ‘vrij’ voor studie.

Vermeldenswaardige activiteiten

In de afgelopen maanden is naast het werk en de verhuisperikelen gelukkig ook nog het nodige aan leuke activiteiten uitgevoerd:

- Er is een familiedag geweest. Hier waren de nodige familieleden die ik na mijn transplantatie nog niet in levende lijve had gesproken.
- Met een grote groep hart- en longgetransplanteerden zijn we een dagje wezen varen in Giethoorn en Blokzijl.

Voorlichtingsactiviteiten

Ik had mij geruime tijd geleden al aangemeld als voorlichter bij de Stichting Transplantatie Nu! Vanuit deze stichting heb ik aan een tweetal trainingsdagen meegedaan. Doel is om de kwaliteit van de voorlichtingsbijeenkomsten op een aanvaardbaar niveau te houden.

Hoewel ik al wel een paar keer een stand bemand heb (zowel voor Stnu! als WordDonor.nl) kon ik afgelopen week mijn eerste echte voorlichting verzorgen t.b.v. een Commissie Bezinning, Gesprek en Ontmoeting van een kerkelijke gemeente in Warnsveld. Het was leuk om te doen, zeker omdat er aan de organisatie veel aandacht was besteed. Na de ‘inleiding’ van de avond door een verpleegkundige van een Nierdialyse centrum, een niergetransplanteerde en ik zelf vond er een discussie plaats met het publiek. Daarbij was ook specifiek iemand uitgenodigd die er bewust voor koos om geen donor te willen zijn.

Het beeld is eindelijk geplaatst!!

De vaste lezers weten dat ik tijden bezig geweest ben met het organiseren en het aan bieden van een bronzen beeld aan de zorgverleners van het Hart Long Centrum Utrecht. Bij de voorbereidingen was toestemming verleend om dit beeld na de overhandiging (op 28 juni) te plaatsen op de longtransplantatiepoli. In de tussentijd was deze poli echter verplaatst naar een ruimte waar het beeld niet echt mooi uit zou komen. De discussies over een nieuwe geschikte plek alsmede de procedures voor de plaatsing hebben nogal wat tijd in beslag genomen.

Maar uiteindelijk is het beeld toch geplaatst. Het staat nu in de Conversatieruimte op afdeling B3 West (=longafdeling) van het UMC te Utrecht. Door plaatsing op deze afdeling krijgen in elk geval ook de zorgverleners die vanuit het Sint Antonius ziekenhuis uit Nieuwegein hun diensten verlenen aan het HLCU binnen het UMC dit beeld ook te zien. Daarnaast komen op deze plek gewoon veel bezoekers en komt daarmee het beeld beter tot zijn recht.

Nog meer beeld… ?

Er is een initiatief gestart om te komen tot de oprichting van een Nationaal Donor Monument. Ook ik zal daar binnen de initiatiefgroep mijn steentje aan bij gaan dragen. Verder nieuws volgt later. Lezer, begin maar vast te sparen!

Apeldoornse Wandel Vierdaagse

Ik had deze week vakantie genomen van mijn werk. De week is besteed aan het vieren van mijn 1e jaars ‘overleving’ van de longtransplantatie. Het was deze week namelijk precies een jaar geleden dat mijn transplantatie plaatsvond.

Wandelen

Hoe heb ik mijn eerste verjaardag gevierd? Nou, ik heb deze week 4 * 20 kilometer gewandeld tijdens de Apeldoornse Wandelvierdaagse. Ik heb daarmee de omgeving van Apeldoorn van een voor mij onbekende (bosrijke) kant gezien. Tijdens deze dagen liep ik in een, op de situatie aangepast, T-Shirt. Hiermee lokte ik vele reacties uit. Dit werd nog versterkt door het (eerder genoemde), in de vertrek- c.q. aankomsthal opgehangen, artikel uit het Apeldoorns Stadsblad.

Tijdens de vier dagen heb ik met vele mensen boeiende en soms aangrijpende gesprekken gehad. Onderwerpen die aan bod kwamen waren gezondheid, donor-registratie, BNN-Donorshow, Cystic Fibrosis / taaislijmziekte, longproblemen, (wachten op) transplantaties in de eigen kenniskring, zelfmoord, kennismaken met nabestaanden van de donor, mantelzorg, kwaliteit en de eindigheid van het leven en nog een breed scala aan andere onderwerpen.

Nadat op donderdag-ochtend het dagblad ‘De Stentor’ ook nog met een artikel over me verscheen en die dag TV Gelderland (op een drukbezet rustpunt) een interview met me had nam de belangstelling nog meer toe. Buiten de gesprekken om gingen ook vele ‘duimen’ ophoog, kreeg ik de nodige felicitaties vanwege mijn eerste ‘verjaardag’ en werden er flink wat handen geschud. Bij het naderen van de finish was mijn moeder en een stel buren aanwezig (mijn vader liep zelf ook mee). Even later werd ik zowaar zelfs nog opgewacht door één van mijn voormalige klanten, geweldig! Zelfs bij het verlaten van het ‘feestterrein’ schoten de nodige (voor mij veelal onbekende) mensen me nog aan.

Het beoogde stukje promotie voor donorschap is in elk geval behaald. Om nog wat extra aandacht op het donorschap te vestigen heb ik in ‘De Stentor’ van vandaag nog een advertentie laten plaatsen, naast de pagina met familieberichten.

Tijdens deze dagen heb ik zowel een vader als ook een oom van een longgetransplanteerde ontmoet die ik toevallig beiden ken. Ook kwam ik een familie tegen die deze dagen via hun T-Shirt reclame maakten voor de Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting. We hebben samen een leuk aantal gezellige momenten doorgebracht. (Jammer dat ik jullie de laatste dag niet meer gesproken heb!)

Bezoek en kaartjes

Deze week zijn er de nodige kaartjes en e-mailtjes vanwege mijn ‘1e verjaardag’ binnengekomen. Ook kreeg ik nog spontaan een vriend op bezoek. Bedankt voor jullie aandacht mensen!

De finale van 'geheim project' !

Er is de laatste tijd weer heel wat gebeurt, vooral in de laatste paar weken leek alles tegelijk te komen. Hieronder weer heel wat leesvoer dus:

Ontknoping van het geheim project!

Vanaf december schreef ik al over een ‘geheim project’. Op 28 juni is de ontknoping geweest! Wat wil het geval? In december ben ik begonnen om medegetransplanteerden te vragen of ze er iets voor zouden voelen om onze dank op een meer tastbare manier te uiten. Naar de nabestaanden van de donoren toe kunnen we een brief sturen en natuurlijk kunnen we ‘dank-je-wel’ zeggen tegen alle zorgverleners die betrokken zijn geweest bij de longtransplantatie. Toch zou een meer wezenlijke uiting van dank passend zijn.

Begonnen met een beperkt aantal mensen die hier ook voor voelden hebben we uiteindelijk 48 getransplanteerden gevonden die gezamenlijk een bronzen beeld hebben laten maken.

Het beeld bestaat uit een hand dat longen draagt. Dit symboliseert de handreiking van de donor in de vorm van een gift van de longen.

Het geheel wordt ondersteund door een grote groep stilistisch vormgegeven mensfiguren die het geheel aan zorgverleners omvat die betrokken zijn bij de transplantatie in zowel het voortraject, de transplantatie zelf alsook in het natraject.

Uiteindelijk is op 28 juni het beeld aangeboden op een patiëntenmiddag dat georganiseerd werd door het HLCU/UMC in Utrecht. Daarbij waren niet alleen patiënten aanwezig maar uiteraard ook een grote groep van zorgverleners. O.a. is er die middag een forumdiscussie geweest onder leiding van Violet Valkenburg. De middag stond in het teken van de kwaliteit van leven na een longtransplantatie.

Vanaf het begin wilden we het cadeau als een verrassing laten komen. Hier zijn we duidelijk in geslaagd. Pas op het laatste moment zijn de nodige artsen en verpleegkundigen e.d. voorzichtig ingelicht dat er namens de patiënten nog iets zou gaan gebeuren. Meer is echter niet bekend gemaakt. Op de officiële agenda voor deze middag was dan ook niets van ons initiatief terug te vinden. In de voorbereidingen was er richting het UMC slechts met een zeer beperkte groep mensen contact geweest waaronder de kunstcoördinator, de transplantatiecoördinator en het hoofd van het Hart Long Centrum Utrecht (waar zowel het UMC in Utrecht als het St. Anthonius in Nieuwegein onder valt).

Bij het afsluiten van de middag werd door de dagvoorzitter nog een gastspreker aangekondigd waarop ik naar voren kwam. Ik was die middag niet in de zaal aanwezig maar was een kamer in ‘gesmokkeld’ waar ik via internet mee kon kijken tijdens de eerste uren. Pas tijdens de voorlaatste spreker ben ik met Sirwan Raouf (de kunstenaar) naar de collegezaal gegaan waar de middag plaatsvond. We hebben daar in een zijruimte gewacht (bij het vooraf klaargemaakte beeld) totdat ik als gastspreker aangekondigd werd.

Tijdens mijn toespraak heb ik een verpleeg-kundige en een chirurg naar voren geroepen die het beeld hebben onthuld. Daarna heb ik mijn longarts een boekje laten uitpakken dat samengesteld is a.d.h.v. verhalen van getransplanteerden en hem verzocht hieruit pagina 3 voor te lezen. Het totale boekje is hier beschikbaar.

De gehele middag is via internet live te volgen geweest via een zogeheten webcast. Ook nu nog is hier de middag te volgen. Wie alleen de overhandiging van het beeld wil zien moet daarbij in de witte tijdsbalk klikken totdat deze rond 2:25 uur staat. [De film blijkt overigens niet continu zichtbaar te zijn en het is ook nog even onduidelijk hoe lang deze via internet bereikbaar zal blijven. Een CD’tje met de complete opname hoop ik binnenkort te ontvangen zodat ik het via mijn eigen website bereikbaar kan houden.]

Uiteindelijk wordt (of is ondertussen) het beeld geplaatst op de longtransplantatiepoli zodat het niet alleen een symbool van dank kan worden maar ook een symbool van hoop voor degenen die nog aan het begintraject staan richting een longtransplantatie.

Overigens heeft het beeld de titel “Jij bent mijn reis naar de horizon” gekregen. Voor velen zal de symboliek hierin direct duidelijk zijn. Als ondertitel is opgenomen “Uit dankbaarheid opgedragen aan alle donoren en zorgverleners die longtransplantaties mogelijk maken”.

Voorafgaand deze patiëntenmiddag had ik een persbericht via het ANP laten versturen. Het heeft er in elk geval toe geleid dat het Algemeen Dagblad (regio Utrecht) een artikel gewijd heeft aan het aanbieden van het beeld.

Overigens staat er ook nog een artikel gepland in het NIGZ blad ‘Nabestaandencontact’. Het is een blad voor de nabestaanden van donoren dat zij twee keer per jaar kunnen ontvangen. Daarnaast lopen er nog contacten met twee andere bladen die mogelijk ook aandacht gaan schenken aan het cadeau van de longgetransplanteerden. [Wordt vervolgd.]

Brief naar donor

Om ook concreet de nabestaanden van mijn donor te bedanken voor hun medewerking aan de transplantatie (zij hebben uiteindelijk goedkeuring verleend) heb ik in de afgelopen periode een brief naar deze, voor mij onbekende, mensen gestuurd. Vanuit de Wet op de Orgaan Donatie is het niet mogelijk rechtstreeks met elkaar in contact te komen. Het is echter wel mogelijk om een dergelijke brief via de transplantatiecoördinator te versturen. Overigens is door de transplantatie-coördinator van het UMC een mooi boekje ‘De moeilijkste brief ooit door mij geschreven’ gemaakt met een verzameling verstuurde brieven. Het boekje kregen we na afloop van de patiëntenmiddag uitgereikt.

CF Beachdance 2007

Het weekend direct na de overhandiging van het beeld heb ik even lekker kunnen ontspannen. In de daaraan voorafgaande periode had ik het buitengewoon druk om naast mijn werk alles nog netjes te organiseren. Wat stond er op de planning tijdens dit weekend?

In de loop van de zaterdag ben ik naar het Dorint Novotel Hotel in Badhoevedorp gegaan. Hier kon ik twee nachten (gratis) verblijven. Op zondag vond namelijk de CF Beachdance 2007 plaats in ‘Woodstock 69’ aan Bloemendaal aan zee. Het was een dansfeest speciaal voor CF patiënten. Het was ten eerste gewoon leuk om een flink aantal mensen te ontmoeten die ik wel via e-mail kende maar nog nooit gezien had. Daarnaast was het gewoon een gezellige dag waarbij veel gekletst is.

Ook kwam ik op een gegeven moment doorweekt terug op het strand na een kilometertje waterhappen op de woeste golven van de Noordzee. Dit dan wel op een open reddingsboot! Overigens was ik al drijfnat voor ik achter het stuur van de boot mocht plaatsnemen. De boot kon namelijk niet erg dicht bij het strand komen, er moest dus even door het water gelopen worden. Maar ja, als er dan een beetje hoge golf aan komt….. ik hoefde in elk geval niet meer te raden naar het zoutgehalte van het water, mijn smaakpupillen werden genoeg gevoed.

Vooral in de avond werd er goed gedanst. Er schijnt dat er flink wat bekende DeeJee’s hebben staan draaien. Mijn kennis van die wereld is echter nul-comma-nul. Ik had dinsdag na het weekend in elk geval nog spierpijn van het dansen! Foto's van het feest zijn hier beschikbaar.

Nieuwe woning

Alle hoogtepunten lijken zo’n beetje achter elkaar plaats te vinden. Afgelopen maandag heb ik de sleutel van een eigen appartementje in ontvangst kunnen nemen. Ik zal er de komende tijd nog heel wat moeten klussen om het bewoonbaar te maken maar ik ben zeer tevreden. Het is natuurlijk niet zo groot in vergelijking met de periode van voor mijn transplantatie (maar ja, dat koste toen 1.100 euro in de maand) maar het is natuurlijk lekker om weer zelfstandig te kunnen gaan wonen. Het is goed bij mijn ouders maar ik mis natuurlijk wel (letterlijk en figuurlijk) mijn eigen ruimte.

Als mijn verhuizing aanstaande is meld ik hier natuurlijk mijn nieuwe adres.

Nog meer media-aandacht

Al heb ik al de nodige keren de media gehaald, het lijkt nu wel even snel achter elkaar te komen. Vorige week een artikel in het Algemeen Dagblad en deze week bijna een driekwart pagina in het Apeldoorns Stadsblad. Er is aandacht besteed aan de grote veranderingen die ik in een jaar tijd heb meegemaakt. In het artikel wordt o.a. gemeld dat ik de komende week mee zal lopen met de Apeldoornse Wandelvierdaagse.

Ik heb voor de vierdaagse een weekje vrij genomen van mijn werk. Als het weer een beetje meezit zal ik lopen in een T-shirt met de tekst ‘Bedankt Donor’ op de achterzijde en ‘Ik loop, ren en fiets met donorlongen’ onder een plaatje van een paar longen op de voorzijde. Je moet toch iets doen om het donorschap te promoten toch? Voor a.s. woensdag staat daarbij een afspraak gepland met de Stentor. Ook deze krant zal een interview met me afnemen en ook een fotograaf komt langs.

Een jaar na transplantatie

Mijn deelname aan de Apeldoornse Wandelvierdaagse is voor mij ook een beetje het vieren van mijn 1-ste ‘verjaardag’. Toevallig is het de komende week precies een jaar geleden dat ik getransplanteerd werd. Terwijl ik een jaar geleden nauwelijks 20 meter meer kon lopen zal ik er nu 20.000 lopen, en dat nog wel vier keer achter elkaar.

Ik had eigenlijk eerder gepland op de desbetreffende dag een feestje te geven en mensen daarbij uit te nodigen met een ‘kinderkaartje’. Dit zal echter niet meer lukken. Het is een beetje te veel van het goede om, én te lopen, én er ook nog een feestje aan vast te plakken. Zeker na de laatste drukke weken en het beschikbaar komen van de woning waar ik ook al mijn beschikbare tijd voor nodig heb. Het feestje moet ik maar even opschuiven en combineren met een ‘housewarming’.

Kinderkaartje

Ik kreeg tot mijn verrassing gisteren mijn eerste verjaardagkaart binnen! Hoe leuk! Bedankt Ton en Siska voor het kinderkaartje ‘1 jaar’ !

Lichamelijke activiteiten

Ook lichamelijk zit ik natuurlijk niet stil. Buiten de nodige activiteiten op eigen gelegenheid had ik in juni een fietstocht met een grote groep hart- en longgetransplanteerden. Het was een gezellig dagje uit, georganiseerd door Harten Twee.

Nog steeds ga ik drie keer per week naar de fysiotherapie. Even geleden heb ik daar een inspanningstest uitgevoerd om te bepalen waar mijn ideale hartslagzone ligt. Nog niet zo lang geleden waren het vooral mijn spieren die een beperkende factor waren. Zo langzamerhand kom ik echter op het punt waarop andere factoren een rol gaan spelen, o.a. de hartslag.

Voor een optimaal resultaat is een schema opgesteld dat in een soort ‘horloge’ van Polar is ingevoerd. Wekelijks zie ik dan wat ik aan ‘punten’ dien te halen en gehaald heb om te voldoen aan het trainingsschema. De punten worden uiteraard behaald door lichamelijke activiteit te verrichten in de ideale hartslagzone. Met een te kleine of te grote belasting worden geen punten behaald. Doel is om zo na drie maanden een ‘niveau’ hoger te zijn bij de inspanningstest.

Of het aan de training ligt, de motivatie of de techniek maar deze week is een nieuwe mijlpaal bereikt. Ik kon het nu tien minuten achter elkaar volhouden om te joggen. Al gaat mijn hartslag dan wel richting de 150/155 het is voor mij al heel wat dat ik dit 10 minuten vol kan houden.

GPS systeem

Om mijn trainingen buiten de deur wat beter te kunnen volgen heb ik overigens nog een aardig speeltje aangeschaft. Naast het Polar ‘horloge’ heb ik een GPS systeem aangeschaft dat tijdens het lopen, fietsen e.d. niet alleen registreert waar ik ben maar dit ook opslaat waardoor het mogelijk wordt om achteraf de routes te kunnen bekijken, hoe hard ik op bepaalde momenten fiets/loop e.d. Het leuke is dat dit met Google Earth gekoppeld kan worden waardoor de gehele route zeer gedetailleerd na te kijken valt. Als voorbeeld hier het fietstochtje van Harten Twee tot het rustpunt halverwege [voor de terugweg vergat ik het systeem weer aan te zetten]. Mmm... hier gaat nog wat mis..... wordt nog opgelost!

Werk en studie

Het werk bij mijn conculega bevalt me nog steeds. Het is nog wel wat wennen aan de nieuwe situatie maar de rust die de ‘loondienst’ oplevert is groot. Geen overwerk, lekker de avonden en weekenden voor mezelf!

Hoewel, ik ben t.b.v. het werk wel weer aan de studie gegaan. Het is de bedoeling zo snel mogelijk de papiertjes te behalen voor ‘Microsoft Certified System Administrator’ en ‘Microsoft Certified System Engineer’. De eerste onderdelen zijn gehaald zonder al te veel inzet, de kennis was grotendeels aanwezig. Toch komen er ook nog wat examens die me wel wat meer tijd zullen gaan kosten. Maar toch, het is wel weer leuk om wat bij te leren.